• Klets uit het Zwaluwnest

    Ik ben een fanatiek sportkijker op TV. En wat word ik verwend de laatste weken. De hitte drijft mij naar binnen en zodoende kan ik, zonder vermanende opmerkingen van mijn eega, lekker lui languit op de bank veel topsportwedstrijden bekijken. In mijn vorige stukje schreef ik al dat ik heb genoten van onze leeuwinnen. Daarna volgden Wimbledon en het zwemmen. Deze laatste twee toernooien hebben nou niet direct mijn interesse. Dit in tegenstelling tot de Tour de France. Hieraan ben ik eigenlijk een beetje verslaafd. Dat komt vast en zeker ("zeker en vast" zeggen onze zuiderburen) omdat wij tientallen jaren in dit prachtige land met ons caravannetje hebben rondgetrokken. Veel van de schitterende plekjes die de Tour aandoet of passeert zijn mij bekend en zijn leuk om weer te zien in een ander perspectief. Twee keer hebben wij zelfs op  de Alp d’Huez gestaan en genoten van het spektakel dat zich voor onze ogen voltrok. Ook bezochten wij eens een tijdrit in het Zuid-Franse Martigues. Ook leuk om mee te maken. Je ziet dan alle renners mooi één voor één langskomen. Heimwee kreeg ik toen ik de karavaan renners met {te} grote snelheid door het dorpje Anduze zag rijden. Dit plaatsje in de Cevennen hebben wij meerdere tientallen jaren bezocht. Ik veerde op van de bank ton ik de "tour d’horloge" en "het Chateau de Tornac" uitbundig in beeld zag. Ik herkende zelfs het terrasje waarop wij regelmatig vertoefden en de "super U" waar wij onze dagelijkse boodschappen deden.  Zelfs het toeristische stoomtreintje kwam uitbundig in beeld.

    Ook geniet ik van het commentaar van oud-wielrenner Maarten Ducrot. Zijn uitdrukkingen vind ik geweldig. Mooi om te horen dat een uitgeputte renner volgens hem "op het rooster wordt gelegd" en dat een ontsnapte renner door het peloton "wordt opgeraapt". Dat hij niet begreep dat de tourorgnisatie een bergetappe neutraliseerde omdat de route te gevaarlijk was door sneeuw, modder en water dat na een wolkbreuk over de weg spoelden. Volgens hem hoort dat bij het wielrennen. Dat begrijp ik al jaren niet want voor elke andere atleet wordt al het mogelijke gedaan om hem of haar in staat te stellen een "wereldprestatie" neer te zetten. Een wielrenner stuurt men het liefst enkele honderden kilometer lang over Kinderkopjes, door los zand en over steile hellingen die met een fiets nauwelijks te bedwingen zijn. Of over afdalingen die meer dan levensgevaarlijk zijn. En als dan, laat op de avond, bij Jinek ene Johan Derksen ook nog vindt dat de etappe niet genaturaliseerd had mogen worden, dan begint mijn broek af te zakken. Te gek om over te praten. We gaan nog meemaken dat er een renner  met de fiets de vughtse toren wordt opgestuurd om daar te worden gekust door Maarten of Johan als dank voor de geweldige prestatie. Wénne Kléts wor.

     

    Reinder C